در دمشق نزد ابن دخوار1 تحصيل كرد، و با گذشت ايام، مانند استادش شهرت يافت؛ در 1288 ـ 1289، هنگامي كه قريب 80 سال داشت در دمشق درگذشت. (تاريخ 1296 ـ 1297 غير محتمل است). وي تعدادي شرح بر احاديث و آثار طبي بقراط (فصول، اسباب و العلامات)، حنينبن اسحاق، و ابن سينا (كليات و كالبدشناسي قانون، و تمام آن) نوشت. آثار طبي مستقل او عبارت است از رسالهاي در باب بيماريهاي چشم، و كتاب المختار من الاغذيه.
بيشك مهمترين شرحهاي او كتاب موجزالقانون (يا الموجز في الطب) در شرح قانون ابن سيناست. اين شرح در چهار باب است: 1) كليات در باب اصول و اعمال طب؛ 2) غذاها و داروهاي ساده و مركب؛ 3) بيماريهاي هريك از اندامها؛ 4) ساير بيماريها، علل، علائم، و درمان آنها.
رواج فوقالعاده و پايدار موجز في الطب را ميتوان از ذيلها و حاشيهها، شرحها، ترجمهها و تعليقهاي فراوانش دريافت.2 قديميترين اين شرحهاي مجدد از ابو اسحاق ابراهيمبن محمد حكيم سمرقندي (وفات: 1291)، است. جمالالدين محمدبن محمد آق سرايي (وفات: قبل از 1397)، شرح ديگري به نام
حلالموجز نوشت. شرح سوم را نفيسبن عوض كرماني در كرمان آغاز، و در 1437، در سمرقند به اتمام رساند و غرسالدين احمدبن ابراهيم چلبي در 1563 ـ 1564، يادداشتهايي بر آن افزود. محمدبن احمد امشاطي حنفي (تولد: 1407 ـ 1408)، شرح مفصلي به نام
شرحالموجز تأليف كرد. شهابالدينبن محمد ايجي بلبلي و سديدي (يا سديدالدين) كازروني در زمانهاي نامعلومي، شرحهاي ديگري بر آن نوشتند، كه عنوان آخري الشرح المغني يا المغني في شرح الموجز است.
موجز ظاهراً دو بار به تركي ترجمه شده است: يكي به وسيلهٴ مصلحالدينبن شعبان سروري (وفات: 1561) و بار ديگر، توسط احمدبن كمال، طبيب مقيم ادرنه. يك ترجمهٴ عبري هم در دست است كه احتمالاً در يونان صورت گرفته است.